Misja: odbudowa polskiej kobiety

Nie umieją ładnie się poruszać, brzydko siedzą, nie dbają o fryzurę i przede wszystkim nie potrafią się ubrać. Tak o Polkach myślała ministra polskiej mody i pierwsza dyrektorka Mody Polskiej – Jadwiga Grabowska. Choć z zawodu była dziennikarką, to po II wojnie światowej postawiła sobie za cel odbudowanie polskiej kobiety. Projektowała ubrania, opowiadała o najnowszych trendach, uczyła, jak dopasować elementy stroju do siebie i do swojej urody. Jej nazwisko pojawiało się zawsze, gdy w kraju była mowa o modzie. I to właśnie jej losy są fundamentem opowieści, którą snuje Ewa Rzechorzek w wydanej przez Wydawnictwo Naukowe PWN książce „Moda Polska Warszawa”. Ale to także opowieść o współpracownikach Grabowskiej – projektantach, konstruktorach, krawcach, modelkach i fotografach – oraz o miejscach w Warszawie, które przez lata kojarzyły się z modą.

Wszystkie miejsca związane z Modą Polską były takimi modnymi miejscami przyciągającymi fotografów, ale też amantów ze względu na modelki Grabowskiej – mówi Ewa Rzechorzek. Ośrodki wzornictwa, domy mody, salony sprzedaży Mody Polskiej miały nie tylko świetną lokalizację, ale też wyjątkowo urządzone wnętrza. Najwięcej śladów po nieistniejącym już przedsiębiorstwie zostało przy ulicy Wiejskiej, gdzie zabierano żony dyplomatów odwiedzających Warszawę. – W podziemiach zostały płyty ceramiczne, okładzina ścienna projektowana przez Krzysztofa Henisza i wypalana w zakładach ceramiki Cepelii. W tych podziemiach była też kawiarnia – opowiada autorka książki.

Na ubrania szyte przez Modę Polską niewiele Polek mogło sobie pozwolić, ale dzięki Jadwidze Grabowskiej kobiety znad Wisły wiedziały, co i jak się nosi. Na zarzuty, że wiele projektów jest kopią modeli z francuskich wybiegów, Grabowska odpowiadała, że pokazy Mody Polskiej to swojego rodzaju „żywe żurnale”. Ale zawsze podkreślała, że dopasowuje trendy do polskiego klimatu i osobowości Polek.