Dziś, 13. marca 2021 r., przypada 25. rocznica śmierci Krzysztofa Kieślowskiego. Reżyser był jednym z przedstawicieli Kina Moralnego Niepokoju. Razem z reportażystką Katarzyną Surmiak-Domańską, autorką książki „Kieślowski. Zbliżenie”, rozmawiamy o odbiorze filmów reżysera. Zastanawiamy się też czy współczesne kino ma podobną siłę przekazu.
Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.
Kino Moralnego Niepokoju to nurt w polskim kinie lat 70. XX wieku, który mocno zaznaczył się kilka lat przed wprowadzeniem stanu wojennego w 1981 roku. Reżyserzy – przyjmując uniwersalną perspektywę dylematów moralnych – w istocie pokazywali mechanizmy władzy i procesy sprzyjające jej nadużyciom. Filmy tego nurtu charakteryzuje krytyczna postawa wobec rzeczywistości, która często była zdominowana przez sytuację polityczną.
Krzysztof Kieślowski – obok Andrzeja Wajdy, Felikasa Falka, Krzysztofa Zanussiego i Agnieszki Holland – był najwybitniejszym reprezentantem Kina Moralnego Niepokoju. Jego filmy np. „Blizna”, „Spokój”, „Amator” uważa się za czołowe dzieła tego nurtu. W podcaście skupiamy się na filmie dokumentalnym pt. „Z punktu widzenia nocnego portiera”, który dziś prawdopodobnie nie mógłby powstać, a którego realizacji – jak twierdzi Katarzyna Surmiak-Domańska – Kieślowski żałował.
Wspomniany w podcaście numer „Kultury Współczesnej” znajdą Państwo na stronie internetowego sklepu NCK. A bilety do kina w rozsądnej cenie są do kupienia na portalu Kultury Dostępnej.
W materiale wykorzystaliśmy fragmenty filmów w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego „Siedem kobiet w różnym wieku”, „Bez końca” i „Z punktu widzenia nocnego portiera”.
Na zdjęciu głównym Krzysztof Kieślowski, fot. Marta Hryniak, z Archiwum Twórczości Krzysztofa Kieślowskiego oraz dzięki uprzejmości Fundacji In Situ, która co roku w Sokołowsku organizuje festiwal poświęcony reżyserowi „Hommage a Kieślowski”.
O Kinie Moralnego Niepokoju w 25. rocznicę śmierci Krzysztofa Kieślowskiego – transkrypcja podcastu
