W Małopolsce stłumiono największy od lat strajk chłopski. W miastach swoje niezadowolenie manifestują inne grupy społeczne. Jest rok 1937. Zbuntowana Orkiestra Podwórkowa Hańba wydała drugą płytę.
Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.
„Co mam robić, dokąd iść? Chyba z głodu kamień gryźć. Takie moje przeznaczenie: bezrobocie, głód, więzienie. Bracie, dokąd iść?” – pyta krakowski zespół Hańba na swojej drugiej długogrającej płycie „Będą bić!”. Pyta słowami piosenki więziennej „Bezrobotny”, napisanej przez Władysława Broniewskiego. Tu, podobnie jak w poprzednich wydawnictwach, Andrzej, Wiesław, Ignacy i Adam (lub Andrzej, Michał, Jakub i Mateusz) sięgnęli po twórczość międzywojennych poetów.
W kalendarzu zespołu jest rok 1937. Przez Polskę przetoczyła się fala strajków i demonstracji, a najpoważniejsze rozruchy tłumiły znaczne oddziały policji. Od roku premierem jest gen. Felicjan Sławoj Składkowski, a jego rząd, który przetrwał do wybuchu wojny w 1939 roku miał stać się najdłużej sprawującym władzę w II Rzeczypospolitej. Widmo konfrontacji zbrojnej powoli nabiera realnych kształtów.
Atmosferę chaosu i zagrożenia oddaje płyta „Będą bić!”. I to nie tylko w warstwie tekstowej, bezpośrednio opisującej ówczesną rzeczywistość (tworzonej również przez członków zespołu, a w jednym przypadku, w wyniku zabawnej pomyłki, przez współczesnego pisarza, Ziemowita Szczerka). Ostrzejsza staje się również muzyka. Orkiestra gra szybciej, mocniej i brudniej, a jej charakter oddaje sprzęt użyty do nagrania płyty, między innymi stare radzieckie mikrofony. Nowej Hańbie jeszcze bliżej jest do punka.
Zapraszamy do wysłuchania rozmowy z członkami zespołu.
W materiale wykorzystano fragmenty utworów „Za nic”, „Racyje” oraz „Hoży i świeży” zespołu Hańba.
Nowa wystawa w Filharmonii Łódzkiej poświęcona jest niezwykłej relacji jej patrona z rodzinnym miastem. Przywołuje początki jego muzycznej drogi, prezentuje też artystyczną aktywność w mieście swojego urodzenia, w którym koncertował aż 34 razy. Nazywany królem pianistów i obywatelem świata, podziwiany i oklaskiwany na obu półkulach, wspominając lata artystycznej kariery, wydarzenia,… Czytaj dalej
Na patio Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina odsłonięto rzeźbę będącą hołdem dla jednej z największych postaci polskiej muzyki klasycznej – Janusza Olejniczaka. To symboliczne miejsce, nazwane imieniem mistrza, staje się przestrzenią pamięci i inspiracji dla studentów, pedagogów oraz melomanów. Janusz Olejniczak, pianista o światowej renomie, przez lata nie tylko zachwycał… Czytaj dalej
Architekt, inżynier, bard, w końcu mąż i ojciec – najnowsza wystawa w Muzeum Literatury przybliża postać Stanisława Staszewskiego, przypominając, że był postacią wielowymiarową, której nie warto sprowadzać wyłącznie do „Taty Kazika”. Na ekspozycji można zobaczyć pamiątki po artyście, w tym prezentowaną po raz pierwszy, gitarę Staszewskiego. Stanisław Staszewski (1925- 1973)… Czytaj dalej
Charyzmatyczne trio inspirujące się muzyką latynoamerykańską, zapisało się w historii polskiej sceny muzycznej jako zespół, który nikogo nie pozostawiał obojętnym. Podobnie jak kreacje i dopracowany w każdym detalu sceniczny wizerunek, którego pieczołowitość, wyprzedzała swoją epokę. Tercet Egzotyczny powstał w 1963 r. – przez kilka dekad działalności artyści nie tylko podzielili… Czytaj dalej
Publiczność pokochała ją za głos, urok osobisty oraz piosenki, które zwalczały codzienną szarzyznę. Natasza Zylska chciała dawać swoją muzyką radość – i choć „Kasztany” w jej wykonaniu grało każde radio, to na początku lat 60. wyjechała z Polski a kilka lat później, zakończyła sceniczną karierę. Jej losom przyjrzało się Muzeum… Czytaj dalej
Muzyczne doświadczenia nastoletniego Fryderyka Chopina w wersji dla najmłodszych – w ramach tegorocznych Eufonii, w Łazienkach Królewskich odbyły się wyjątkowe koncerty dla dzieci. Dla najmłodszych, zaledwie kilkumiesięcznych Słuchaczy, był to początek ich przygody z muzyką. Małe Eufonie są kierowane do rodzin z dziećmi w dwóch przedziałach wiekowych: 0-3 oraz… Czytaj dalej